14 november 2026
Deze column is niet bedoeld voor uitgebreide politieke beschouwingen of om over politieke voorkeuren uit te wijden. Gaan we ook niet doen. Maar de afgelopen dagen eiste Den Haag, regering en parlement, weer eens een negatieve hoofdrol op. De Nederlandse bevolking reageert soms boos (‘’stelletje prutsers”), soms gelaten (“zijn alleen maar met zichzelf bezig”) en steeds vaker helemaal niet. Eigenlijk vindt iedereen het een chaos: het parlement en de regering maken er een zooitje van in Den Haag. Zou ‘Den Haag’ iets van sportverenigingen kunnen leren? Onlangs schreef een collega van mij een mooi stukje over hoe een vereniging werkt en hoe ‘Den Haag’ daarvan zou kunnen leren. Neem een voetbalclub zoals de onze, hoe werkt het bij ons?
Een voetbalvereniging is een doorsnede van de samenleving. Het gaat door alle lagen heen, van boven naar beneden en van links naar rechts. Veel leden kennen elkaar persoonlijk, praten, lachen, juichen samen, weten het beter, vaak veel beter, hebben soms een andere mening dan de trainer over de prestaties en het talent van hun kind, schreeuwen soms te hard of te vaak waarna hij/zij zich weer laat bedaren door iemand anders langs de lijn, discussiëren over de beste tactieken, proberen wat uit, herzien, proberen wat nieuws, laten zich overtuigen door een ander idee. Soms is er hommeles, maar brandjes worden bijna altijd snel geblust.
En ondertussen dragen veel mensen een steentje bij in een vorm die bij hem of haar past. Er wordt vrijwillig begeleid, getraind, gecoacht, gefloten, gereden, gepoetst, gewassen, getapt, georganiseerd en bestuurd. Alles met één doel; de club vooruit helpen, per team, per wedstrijd, per goal, per speler. Samen voor de club. Ik weet ook wel dat niet altijd iedereen individueel achter richting of besluiten staat maar in het algemeen is dat geen reden om de club te verlaten of om het bijltje erbij neer te gooien. Toegegeven, dat gebeurt soms ook, maar niet zo vaak. De kantine, of het clubhuis, is de plek waar alles vaak vloeibaar wordt (letterlijk en figuurlijk), waar het gesprek in het algemeen leidt tot de-escalatie en er samen uitkomen. Dat vergt van iedereen af en toe een beetje inschikken.
Ik weet ook wel dat een voetbalvereniging niet ‘Den Haag’ in het klein is en dat het niet zomaar te vergelijken is met een voetbalclub. Maar ik had een kapstok nodig om mijn frustratie en die van heel veel inwoners van Nederland over regering en parlement uit te spreken. Binnenkort is de Algemene Ledenvergadering van onze club. Misschien kan ‘Den Haag’ langskomen als waarnemer, in het kader van hun leerproces. Kunnen ze gelijk vrijwilligerswerk doen: bier tappen, glazen ophalen en kroketten bakken.
Uw aller Arie-Leendert